อูจอง นักจี

เกี่ยวกับ

ปลาหมึกยักษ์ผัดเผ็ด (นักจีบกกึม) อาหารยามค่ำคืนย่านชงโน

มื้อกลางวันวันธรรมดาที่นี่ควรมาหลัง 11:00 น. — ร้านเปิดตามเวลา 10:00 น. แต่พ่อครัวแม่ครัวต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเตรียมวัตถุดิบให้เสร็จ หากมาถึงตอนร้านเปิด คุณอาจต้องรอเต็มชั่วโมงระหว่างที่คุณป้าสูงวัยในครัวจัดการงานเตรียมอาหารให้เรียบร้อย เมื่อนั่งแล้ว ให้สั่ง 낙지볶음 กับ 조개탕 ไม่ใช่แค่จับคู่กัน แต่เป็นอุปกรณ์เอาตัวรอด จานปลาหมึกยักษ์ผัดมาในสีแดงฉาน มันวาวด้วยน้ำมัน ปรุงด้วยกระเทียมและขิงแทนน้ำตาล เป็นความเผ็ดแบบผู้ใหญ่ที่ช่วยปลุกประสาทสัมผัส ไม่ใช่ทำให้ชา กินไปสองสามคำ หน้าผากก็เริ่มมีเหงื่อซึม ถึงตอนนั้นซุปหอยจึงเผยคุณค่าของมัน — น้ำซุปร้อนจัดเค็มกลมกล่อมช่วยรีเซ็ตลิ้นระหว่างคำ อัดแน่นด้วยหอยจนต้องคุ้ยผ่านน้ำซุปเพื่อหาก้นชาม หัวไชเท้าดองหั่นหนาที่นี่ทำเอง เป็นชิ้นหนาขนาดไม่เท่ากัน มีขอบหยักที่เผยให้เห็นรอยมีดของคนหั่น คนท้องถิ่นจะวางชิ้นหนึ่งแนบลิ้นเมื่อความเผ็ดเริ่มเกินรับไหว วิธีนี้ได้ผลกว่าข้าวหรือเบียร์ หากจะคลุกปลาหมึกลงในบิบิมบับ — ซึ่งโต๊ะส่วนใหญ่นิยมทำ โดยเติมเส้นเล็กที่เรียกว่า 소면사리 เพื่อซับซอสที่เหลือ — ค่อย ๆ ใส่ หากเทลงไปหมดในคราวเดียว คุณก็จะได้ข้าวชามหนึ่งที่กินไม่หมด ส่วน 수제비 แป้งฉีกทำมือเป็นตัวเลือกที่รสอ่อนกว่า เนื้อแป้งบางจุดหนา บางจุดใส ลอยอยู่ในน้ำซุปปลาแอนโชวี โดยมีปลาหมึกยักษ์ทั้งตัวขดอยู่ตรงกลาง รับเฉพาะบัตร ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ และไม่ควรเสี่ยงหาที่จอดรถในย่านจงโนที่คึกคักแน่นขนัดช่วงเที่ยง ห้องอาหารย้ายมาอยู่ชั้นสองแล้ว กว้างขวางกว่าร้านเล็กดั้งเดิมริมชองกเยชอน ซึ่งมีภาพขาวดำแขวนอยู่ใกล้บันได คาดว่าจะต้องรอในวันหยุดสุดสัปดาห์ ส่วนช่วงบ่ายวันธรรมดาหลัง 13:00 น. คนมักบางตาลง