Gohyang Pocha

Tungkol dito

Pojangmacha na tila nasa sariling bayan. Soju at fried chicken.

Sa alas-sais ng gabi kapag araw ng trabaho, puwede kang dumiretso sa 고향포차. Hapunan kapag weekend? Dapat tumawag ka na dalawang linggo bago. Apat na mesa ang pinapatakbo ng may-ari na si Kim Sun-deok—tatlo kung bibilangin ang mesang inuupuan niya mismo—sa isang walang karatulang kuwarto, limang minuto mula sa Exit 15 ng Seoul Station. Walang palatandaang madaling mapansin. Wala ring address sa Naver. May papel na nakadikit sa dingding na nagsasabing: “Kanin, alak, tubig—kayo na ang kumuha. Ako si Kim Sun-deok.” Bago ka pa umorder, may kumpletong lutong-bahay nang nakahain: mga itlog na nilaga sa toyo at kasinlaki ng palad, bagong ahon at umuusok pa; ensaladang talaba at labanos na may maasim-tamis na timpla; at nilagang soybean paste na parang lutong-probinsya, sapat ang lapot para agad kang maghanap ng kanin. Pinapatong ng mga regular ang ensaladang talaba sa inihaw na liempo, kasama ng dahon ng perilla at bawang—pagsasama ng lasa na paborito ni Sun-deok at wala sa menu. Pangmaramihan ang mga pangunahing putahe: pritong pusit na kumikintab sa mantika ng gochugaru, japchae na may sibuyas dahon at kintab na nasasalo ang liwanag ng bombilya sa kisame, at mga ulam na sapat para sa apat. Minsan, sa kalagitnaan ng kainan, lalapit siya para simutin ang atsara ng jeyuk papunta sa mangkok ng kanin mo, gugupitin doon ang kimchi na may sibuyas dahon, at siya na mismo ang maghahalo nang hindi nagtatanong. Umorder na ng lahat pag-upo pa lang—walang sunod-sunod na labas ng putahe at walang pagbabago sa order. Dapat may kahit isang putahe bawat tao. Kung patagalin mo ang pag-inom, mapapansin niya. Magdala ng cash, o iparada ang sasakyan sa may bayad na paradahan dalawang bloke ang layo. Huling order ay alas-11:20 ng gabi. Sarado tuwing Linggo. Kung hindi ka pa regular, subukan ang pagitan ng alas-singko at alas-sais y medya tuwing araw ng trabaho.