Coffee Hanyakbang

Tungkol dito

Konseptong pinagsama ang kape at Korean herbal medicine. Isang natatanging cafe sa Seoul.

Binabago ng hagdanan ang buong karanasan. Umorder sa counter sa ibaba—kape mula sa isang menu, at mga panghimagas mula sa katabing kapatid na negosyo—pagkatapos ay akyatin ang mga pudpod na baitang na kahoy, lampas sa mga antigong drawer ng aparador ng gamot at mga kabinet na may palamuting mother-of-pearl, papasok sa magkakaugnay na mga silid na mas kahawig ng attic ng matandang tiyahin ng kung sino na binuksan sa publiko kaysa isang café. Pahilis na pumapasok ang liwanag sa makikitid na bintana. Isa-isang kinuha ng may-ari na si Kang Yoon-seok ang mga tile at muwebles mula sa mga bakuran ng demolisyon sa buong Euljiro—kapitbahayang nakilala niya noong bata pa siya at sumusunod sa kanyang amang kawani ng pamahalaan. Tanda ng lugar ang mga nauna ritong nakatayo: dating kinaroroonan ito ng Hyeminseo, klinika noong panahon ng Joseon kung saan nagsanay ang manggagamot na si Heo Jun. Hindi ito alam ni Kang nang lagdaan niya ang kontrata sa pag-upa labing-isang taon na ang nakalipas, pero dahil sa pagkakataong iyon, ang pangalang Coffee Hanyakbang—“botikang nagtitinda ng kape”—ay parang hindi na simpleng pagba-brand kundi tadhana. Mahaba ang listahan ng filter coffee: single-origin, blends, at mga antas ng pag-ihaw na maaari mong piliin. Natutuhan ni Kang ang kasanayan sa Canada matapos magtrabaho bilang ballet dancer at karpintero, at makikita nang buo sa likod ng counter ang ritwal ng hand-drip. Ipares ito sa hiwa ng keyk mula sa estanteng salamin—pinagpapatong ng omija mousse cake ang maasim na berry at malambot na cream—o subukan ang sujeonggwa latte kung gusto mo ng tamis ng kanela at persimmon na sinasapawan ng espresso. May mga upuan sa limang palapag sa dalawang gusali; kayang maglaman ng apatnapung tao ang silid sa ikalawang palapag ng Hyemindang, na may aquarium, pero buong hapon namang inaangkin ng mga mag-isang umiinom ang mga mesa sa sulok sa ilalim ng mabababang pendant lamp. Sumisilip ang mga tile sa bitak-bitak na palitada. Umuuga ang mga muwebles. Walang anumang bagay dito ang pinoprotektahan na para bang mamahalin—at iyon mismo ang punto. Halos walang pila tuwing umaga ng karaniwang araw bago mag-alas-onse. Umaabot sa mahigit tatlumpung minuto ang paghihintay tuwing weekend at gabi, kaya planuhin ang pagbisita o maghanda nang umikot-ikot hanggang may bakanteng upuan. Hindi puwedeng magbayad ng cash dito—card lang. Nakalilito ang mga eskinita para sa mga unang beses pumunta; ang pinakamadaling palatandaan ay ang kainan ng pork cutlet na Buja Donkkaseu, saka dumiretso sa makitid na daanan. Nasa ikalawa at ikatlong palapag ng bahagi ng Hyemindang ang mga banyo, at nagiging marumi ang mga ito kapag dagsa ang tao. Magsama ng kaibigan o magdala ng libro. Alinman dito, maglaan ng mahigit isang oras—hindi ito lugar na mabilis mong iinumin ang kape at aalis.