Sinheung Sanghoe

Tungkol dito

Retro na restawran sa Yeongdeungpo. May pakiramdam ng palengke.

Hindi na umiral sa Seoul ang pagkaing 3,000 won mula pa noong unang bahagi ng dekada 2000—maliban sa 신흥상회, kung saan hindi nagbago ang presyo sa loob ng 49 na taon. Nasa isang makipot na kanto ito sa Munrae-dong, isang dating industriyal na distrito na napupuno na ngayon ng mga gallery at design studio, at pinatatakbo pa rin ito na parang kantina ng supermarket noong dekada 1970. Walang arte, walang Ingles, at kailangang magbayad nang cash. Umorder sa counter, umupo kung saan may bakante, kumain nang mabilis, at umalis. Ganito na ang nakasanayan ng mga kapitbahay mula pa bago makarating ang subway sa Sindorim. Payak na payak ang menu, gaya ng sa kantina: instant ramyeon, kimbap, pritong itlog, at baka isang lata ng Spam kung gusto mong magpasarap. Inilarawan ito ng isang blogger na napadaan matapos makipagkita sa isang café bilang may “가맥집 느낌”—ang dating ng isang makalumang beer hall, pero walang beer. Bilis at nostalgia ang binabayaran mo rito, hindi husay sa pagluluto. Siksikan ang espasyo, fluorescent ang ilaw, at matagal nang dapat palitan ang mga muwebles. Pero iyon mismo ang punto. Itinampok ito sa episode 696 ng *Running Man* dahil isa itong kapsula ng panahon, hindi dahil may binago itong anuman. Para sa mga parokyano—mga construction worker, estudyante ng sining, at drayber ng taxi na panggabing shift—parang hintuan ito ng bus: mainit, mura, at maaasahan. Pumunta sa oras na hindi matao kung gusto mong makaupo nang mag-isa, pero mabilis ang palitan ng mga kumakain kaya bihira ang paghihintay. Cash lang, walang reserbasyon, at huwag magtagal. Nasa lahat ng direksiyon ang distrito ng sining ng Munrae—isabay ito sa paglibot sa mga gallery o magkape muna nang maayos pagkatapos. Hindi puntahan ang 신흥상회. Isa itong bantas—tatlong minutong pahinga sa pagitan ng iba pang sadya mo sa Yeongdeungpo.